Xenia Rubinos
Melkweg

xenia-rubinos-26102016-pb
Met ontstellend gemak schakelt ze binnen een nummer tussen jazz, funk, soul, rap, zelfs spaanstalige punk, en met haar heerlijke expressie trekt ze het publiek mee in haar wonderlijke muzikale wereld. Met haar attitude van wie-doet-me-wat lijkt ze van plan barrieres tussen muziekvormen eens flink te slechten.
NorthSeaJazz, ondertussen het cross-over festival bij uitstek, kende ze nog niet maar zal zeker op haar agenda komen. Rotterdam is gewaarschuwd. Madly excellent!
Xenia Rubinos, 26 oktober Upstairs, Melkweg Amsterdam.


Abra
Melkweg

abra-25102016-pb
Twee dagen eerder opgetreden en ze was ongetwijfeld een van de hoogtepunten van het Amsterdam Dance Event geweest. Nu staat ze op een verloren dinsdagavond in het kleinste zaaltje van de Melkweg, maar…. zoals een bevriend zaalprogrammeur het zegt “this was the best f**king show of the year!”
Ze treedt op met een laptop met fijne beats en achtergrondzang die ze op haar slaapkamertje componeert en opneemt, en is als zangeres de enige echt succesvolle exponent van een berucht rapperscollectief uit Atlanta.
Beste show van het jaar gaat wat ver, haar stem wiebelt nog een beetje, maar heel indrukwekkend en met haar pas 22 jaren nu al een fenomeen.
Abra, Upstairs in de Melkweg, 25 oktober 2016


Lianne la Havas
& Mild High Club
Paradiso

lianne-la-havas-18102016-pb
De dromerige pop van de Mild High Club doet het op plaat heel aardig en, in het kader van de concerten die met de Indiestadpas te bezoeken zijn, is het helemaal niet erg om daarvoor naar Paradiso af te reizen, maar als het lijkt alsof de mannen zelf eigenlijk geen zin hebben, al dan niet als deel van hun ‘act’, en het geluid ook niet echt meewerkt, wordt het moeilijk enthousiast te worden over wat ze live te bieden hebben en ben ik blij dat het me lukte de grote zaal in te piepen om zo een deel van het solo optreden van de altijd blije Lianne la Havas mee te pikken.
18 oktober 2016, Paradiso:
Lianne La Havas, grote zaal
Mild High Club, kleine zaal

https://www.youtube.com/watch?v=jQOlkvj-Rg0

Pink Oculus
Gebr.DeNobel

pink-oculus-14102016-pb
Nummers als Sweat, Overdue, Us en Delicious horen wat mij betreft tot het beste wat er de afgelopen jaren in Nederland is gemaakt. Concerten van Pink Oculus en de muzikanten van Badjekkah zijn iedere keer beter en nu al bij vlagen briljant, en het is een kwestie van tijd of halfgevulde zaaltjes zijn verleden tijd.
De funk/jazz/hiphop zang voortgestuwd door de soms tegendraadse en niet bepaald gemakzuchtige melodieën van Badjekkah zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar dan: “you can’t please them all”.
Pink Oculus, 14 oktober, kleine zaal van Gebr.DeNobel in Leiden.


Seasick Steve
Paradiso

seasick-steve-11102016-pb
De oude bluesrocker drijft tijdens zijn optreden graag de spot met alle kritiek die het laatste jaar over hem is uitgestort, en gaat verder gewoon door met waar hij goed in is: stampende, rammelende bluesrock; en voegt daar nadrukkelijk een onbekendere kant van hemzelf aan toe: mooie luisterliedjes met alleen zijn gitaar.
In Amerika heeft hij De Staat ontdekt en daarom is Torre Florim voor een paar nummers uitgenodigd als gastgitarist.
Mooie show met veel nummers van zijn nieuwe album, èn verrassende wendingen.
Seasick Steve, 11 oktober in Paradiso.

Konono Nº1
Paradiso

konono-no-1-08102016-pb
In een tropisch aangekleed Paradiso, inclusief strandhuisje voor de dj, opent Konono Nº1 om tien uur ’s avonds het Dansé Dansé Special festival dat tot diep in de nacht door moet gaan.
Meervoudig Grammy genomineerd en zo’n veertig jaar geleden opgericht, komen ze uit Kinshasa, Congo en hebben naam gemaakt met hun elektronisch vervormde duimpiano’s, waarmee ze ondersteund door een strakke ritme sectie bezwerend hypnotiserende muziek maken. Eindeloos lange nummers die in een zucht voorbij zijn. Hun simpele melodieën die soms half geïmproviseerd lijken, beginnen ergens en eindigen nergens, en kruipen binnen minuten je lijf in om je niet meer los te laten.
Konono Nº1, 8 oktober 2016 in Paradiso.

Meshell Ndegeocello
LantarenVenster

meshell-ndgeocello-05102016-pb
Wanneer ze niet zingt trekt ze zich met haar bas terug uit het spotlicht vanwege een lichtovergevoeligheid, en ook figuurlijk blijft ze liever uit de spotlichten.
Lekker onder de radar dus, maar met 10 Grammy nominaties en een onvoorstelbaar aantal samenwerkingen, van The Rolling Stones tot Prince en van Madonna tot Missy Elliot, een artieste die gezien moet worden.
Geflankeerd door een uitstekende band en met ogenschijnlijk groot gemak en vanzelfsprekendheid zet ze een show neer die tot nadenken stemt: in de waan van het moment vergapen we ons aan ‘the next big thing’ maar in de schaduw daarvan (of moet ik zeggen: de echte wereld?) gebeuren ongelooflijke dingen.
Zangeres, bassist, songwriter, activist Meshell Ndegeocello, 5 oktober in een uitverkocht LantarenVenster in Rotterdam.



Pink Oculus
Paradiso

pink-oculus-01102016-pb
Ik zou tegen Esperanza Denswil en Badjekkah willen zeggen, een beetje minder mag wel, zo volgen stijlen en instrumenten elkaar op, maar ik doe het niet want het enthousiasme waarmee het gebeurt is toch precies wat we willen horen.
Ze schakelt met overdonderend gemak en een heerlijk theater tussen soul, jazz en rap en de multi-instrumentalisten van Badjekkah wisselen van instrumenten alsof het niets is, en munten uit in subtiele backgroundvocals.
De EP-release voor een knap uitverkochte kleine zaal van Paradiso is het feestje waar je op hoopt en voorbode van heel veel moois, en in het publiek zie ik een trotse vader.
Pink Oculus, 1 oktober 2016, Paradiso.