Caravan Palace
Paradiso

caravan-palace-22112016-pb
Tot bijna honderd jaar oude muziek, opgepompt met wat stevige housebeats, een zangeres en zes muzikanten met onder andere viool, xylofoon, klarinet en trombone, en vooral een ongebreideld enthousiasme, en je hebt wat je gerust de heftigste feestband van het moment mag noemen, een band die pas tevreden is als de stoom ons uit de oren komt.
In afwachting van een ander concert raak ik er in verzeild en hoewel je zou denken dat het trucje van het Franse zevental snel gaat vervelen ben ik er na bijna twee uur nog steeds bij, met stoom uit de oren (en een rokende camera).
Caravan Palace, 22 november 2016, Paradiso Amsterdam.

Mura Masa & NAO

nao-mura-masa-14112016-pb
De gemene deler is de festival megahit Firefly. De ene avond uitgevoerd door oorspronkelijke producer Mura Masa met gastvocalist, een avond later door de oorspronkelijke zangeres NAO met haar eigen band. Twee artiesten die al volledig omarmd zijn door het jongere publiek en er zijn voor de toekomst. De gemiddelde publieksleeftijd bij Mura Masa ligt waarschijnlijk onder de twintig jaar en bij NAO een paar jaar hoger.
De pas twintigjarige multi-instrumentalist Mura Masa smeedt futuristische beats en soms klassieke en jazz flarden samen tot een toekomstbestendig geheel dat er bij het zeer jonge publiek in gaat als zoete koek.
NAO lijkt geïnspireerd door jaren 80 soul en disco en tilt dat met haar bij vlagen zeer hard funkende band naar de eenentwintigste eeuw in een show die zomaar tot de beste van het jaar behoort, al stond het geluid wel zo hard dat dat waarschijnlijk alleen met oordoppen goed te waarderen viel.
Mura Masa, 13 november Melkweg
NAO, 14 november Paradiso

Echo and the Bunnymen
Paard van Troje

echo-and-the-bunnymen-07112016-pb
Bijna iedereen is ervan overtuigd dat de muziek uit, pakweg, de tienerjaren de beste is die is gemaakt. Dat is natuurlijk niet zo, en de consensus is dat de jarig tachtig niet bepaald tot de hoogtepunten uit de popmuziek behoren, terwijl ze toch zo hoopvol ingezet werden. Een band die er toen alles aan gedaan heeft, en vele anderen heeft beïnvloed, is Echo and the Bunnymen.
Twee oorspronkelijke bandleden houden het vuurtje brandend; bijna onopvallend bijgestaan door een vakkundig spelend kwartet, zijn het het feilloze, karakteristieke gitaarspel van Will Sergeant en het enigszins door drank en sigaretten aangetaste stemgeluid van Ian McCullogh, die nog steeds het geluid bepalen en je 36 jaar na het uitkomen van hun debuut nog eens doen realiseren hoe relevant ze toen waren.
Echo and the Bunnymen, 07 november 2016. Paard van Troje, Den Haag.

Warpaint
Paradiso

warpaint-02112016-pb
Waar het eerdere werk van de vier dames vaak rustig voortkabbelde, met fraaie etherische samenzangen die vreemd mooi tegen vals aanleunen, en het gevaar van wegdoezelen altijd op de loer lag, wordt het nieuwere werk, voortgestuwd door krachtig drum en basspel bij momenten, en tot genoegen van velen, zelfs dansbaar.
Twee jaar geleden waren ze een must op elk serieus festival, komend festivalseizoen kunnen ze een nog veel groter publiek gaan aanspreken.
“Heads Up” en “New Song” zijn de betere songs van 2016.
Warpaint, 02-11-2016 Paradiso Amsterdam.

Blossoms
Donavon Frankenreiter
Paradiso

blossoms-donavon-frankenleiter-01112016-pb
En nadat een van de vlaggendragers van de nieuwe lichting Britpopbandjes, Blossoms, in een klein uur het volledig repertoire er doorheen heeft gejaagd, met als absoluut hoogtepunt het fraaie Charlemagne, vervoeg ik me via de sluiproute in de grote zaal, waar de mij onbekende, maar met een naam om nooit te vergeten, Donavon Frankenreiter een potje surfbluesrock speelt waar eigenlijk helemaal niets op aan te merken is.
Gewoon twee keer goed dus.
Blossoms, kleine zaal
Donavon Frankenreiter, grote zaal
01-11-2016 Paradiso Amsterdam.